Amortyzacja lub dokonanie jednorazowego zaliczenia w koszty faktury za części składowe

Podatnik w listopadzie 2012 r. zawarł umowę leasingu operacyjnego na samochód na okres 3 lat z opłatą wstępną w wysokości 25%. Ta umowa przewiduje opcję przeniesienia własności na leasingobiorcę, z zastrzeżeniem że leasingodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Również w listopadzie 2012 r. leasingodawca dostarczył poza tym fakturę za wyposażenie dodatkowe na kwotę około 6 000 zł -w tym: bagażnik na reling, koło dojazdowe, pasek, podnośnik klin, klucz, dywaniki.

966152 16573352

1. Fakturę należy amortyzować czy dokonać jednorazowego zaliczenia w koszty?
2. Należałoby rozłożyć opłatę wstępną na 3 lata, czy można dokonać jednorazowego zaliczenia w koszty?

Składnik majątku, który stanowi przedmiot leasingu jest środkiem trwałym u leasingobiorcy pod warunkiem, że mamy do czynienia z leasingiem finansowym. Gdy chodzi o leasing operacyjny nie ma potrzeby ustalania wartości początkowej środka trwałego u leasingodawcy, ponieważ leasingodawca takiego środka trwałego nie posiada.

Należy zastanowic się czy w sytuacji zakupu kilku części składowych (których wartość łącznie przekracza 3500 zł, ale pojedynczo ich wartość jest mniejsza od tej kwoty), można zaliczyć poniesione wydatki bezpośrednio do kosztów czy też należy podwyższać wartość początkową.

Stosując wykładnię gramatyczną należałoby przyjąć, że suma wydatków na części składowe w danym roku podatkowym nie ma znaczenia, ale ważna jest tylko jednostkowa wartość każdej pojedynczej części składowej.
Aktualne poglądy sądów administracyjnych przewidują, że gdy chodzi o rozliczanie kosztów, które dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, to nie stosuje się ich do opłaty wstępnej w umowach leasingowych. A więc taki koszt powinien zostać uwzględniony dla celów podatkowych jednorazowo.

Podatnik potraktował leasing jako oparacyjny, a więc przedmiot leasingu stanowi u niego środek obcy, a nie trwały. W związku z tym to leasingodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Składnik majątku, który stanowi przedmiot leasingu jest środekiem trwałym u leasingobiorcy pod warunkiem, że mamy do czynienia z leasingiem finansowym. Gdy chodzi o leasing operacyjny nie ma potrzeby ustalania wartości początkowej środka trwałego u leasingodawcy, ponieważ leasingodawca takiego środka trwałego nie posiada.

Jeśłi chodzi o ulepszenia to stosuje się tu przepis art. 16g ust. 13 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 z późn. zm.), który stanowi że, jeśli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Powyższy przepis odnosi się do części składowych lub peryferyjnych. Wśród wymienionych elementów w stanie faktycznym tylko bagażnik na reling stanowi peryferyją część składową. Pozostałe części, czyli klin, klucz, dywaniki, pasek podnośnik nie stanowią części składowych.

Z przepisów nie wynikają jednoznaczne zasady postępowania z częściami składowymi. Nie jest jasne, czy w przypadku zakupu kilku części składowych (których wartość łącznie przekracza 3500 zł, ale pojedynczo ich wartość nie jest wyższa od tej kwoty), można zaliczyć poniesione wydatki bezpośrednio do kosztów czy należy podwyższać wartość początkową. Stosując wykładnię gramatyczną należąłoby przyjąć, że suma wydatków na części składowe w danym roku podatkowym nie ma znaczenia, ale ważna jest tylko jednostkowa wartość każdej pojedynczej części składowej.

Jeśli chodzi o rozliczanie w czasie poniesionego kosztu pod postacią opłaty wstępnej to sprawa nie jest jednoznaczna rozpatrując przepis art. 15 ust. 4d w/w ustawy. Przepis ten stanowi, że koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, potrącane są w dacie ich poniesienia, z wyłączeniem przypadków, w których koszty dotyczą okresu dłuższego niż rok podatkowy. Jeśli koszty pośrednie dotyczą okresu dłuższego niż rok podatkowy, a jednocześnie niemożliwe jest wskazanie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takiej suytuacji stanowią koszty uzyskania przychodów adekwatnie (proporcjonalnie) do długości okresu, którego dotyczą te koszty.

Aktualny pogląd sądów administracyjnych potwierdzony w wyroku NSA z dnia 17 maja 2011 r., II FSK 59/10, oraz wyroku NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., II FSK 2906/11. oraz w niektórych interpretacjach indywidulanych np. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 3 kwietnia 2012 r., IPTPB1/415-386/11-4/MD, stanowią że regulacji tej nie stosuje się do opłaty wstepnej przy umowach leasingowych.

Grzegorz Olszewski
Autor jest dyrektorem generalnym w firmie GO-leasing, ogólnopolskiej sieci brokerów leasingu.
Share

Redakcja poleca

Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies i podobnych technologii, w celach reklamowych i statystycznych. Pliki cookies są zapisane w pamięci Twojej przeglądarki. W przeglądarce internetowej możesz zmienić ustawienia dotyczące cookies. Dowiedz się więcej o naszej polityce plików cookies. Zamknij